Zo ben je 14 jaar getouwd en zo heeft je man een vriendin en zo ben je aan een scheiding toe. Ja, dat gaat zo maar even. Eerst wordt je nog vreselijk kwaad en verontwaardigt en vecht je en kom je op voor jezelf en wil je hem en dat mens het weet niet wat aan doen, maar niets helpt want hij blijft haar zien en jij wordt daar gek van. En dan, op een dag, draait er een knop om in je hoofd en die schakelt een activiteit uit in je hersens, De activiteit van onvoorwaardelijk houden van die man. Je denkt plotseling, “Ik lijk wel gek. Waar maak ik me zo druk om? Ik hoef helemaal niet meer van die man te houden en me gek te laten maken van verdriet.” En dan stop je er mee, heel accuut, en dat gaat veel gemakkelijker dan je denkt en dan wil je plotseling wel heel graag van hem scheiden en je eigen leven gaan leiden en de vrijheid gaan proeven en niet meer onder de druk zitten van de tirannie van de kleine man die toch zo’n baasje wil zijn. Dan vind je het plotseling niet meer zo erg als hij ’s middags weg is op zijn motor bij die meid, want jij hebt de vrijheid in huis om te doen wat je wilt en als dat helemaal niets is, is dat ook goed. Je kunt de hele middag achter de computer zitten en muziek downloaden en bloggen in twee talen en hilarische commentaren schrijven op de blogs van andere mensen. Zo kom je de middag wel rond en je hoeft helemaal niet sociaal te zijn. Dat is nou zo fijn. Het anti sociale karakter van het bloggen jegens je medemens die zich in hetzelfde vertrek bevindt als jij, die nu toevallig weg is en waar jij je niet meer druk om hoeft te maken.
Ciao…
